نوبت‌دهی مرکز درمانی

پیش از سامانه

مرکز درمانی شش پزشک و یک درمانگاه داشت. نوبت فقط تلفنی بود. خط از هشت صبح اشغال می‌شد و کسی که درد فوری داشت پشت نوبت معاینه عادی می‌ماند. منشی ظرفیت را در دفتر می‌نوشت. اگر دو نفر همزمان زنگ می‌زدند، یک ساعت دو بار پر می‌شد و یکی از دو بیمار سر ساعت بدون نوبت می‌ماند.

غیبت بالا بود. یادآوری به حافظه همان منشی بند بود و عصر شلوغ کسی پیام نمی‌داد. پزشک ساعت خالی می‌دید و بیمار هفته بعد می‌گفت کسی یادش نینداخت. انتقال نوبت از یک پزشک به پزشک دیگر هم یعنی خط زدن دفتر و امید به اینکه منشی دوم جا داشته باشد.

آنچه ساخته شد

هر پزشک ظرفیت روزش را دارد و سایت فقط ساعت آزاد را نشان می‌دهد. دو نفر نمی‌توانند یک اسلات را بردارند. رزرو، لغو و انتقال روی همان تقویم است. یادآوری صبح روز مراجعه خودکار می‌رود و به شلوغی عصر وابسته نیست.

اگر بیمار نیاید، ساعت برای لیست انتظار باز می‌شود. منشی انتقال را در سیستم انجام می‌دهد و ظرفیت پزشک مقصد همان لحظه معلوم است. مدیر درمانگاه غیبت هر پزشک را از گزارش می‌خواند، نه از حدس راهرو.

یک روز کاری

بیمار شب قبل پزشک داخلی را انتخاب می‌کند و فقط ساعت‌های باز فردا را می‌بیند. نوبت ثبت می‌شود و پیامک تأیید می‌رود. صبح یادآوری جدا می‌رود. اگر بیمار ده دقیقه قبل لغو کند، نفر اول لیست انتظار همان ساعت را می‌گیرد.

منشی بیماری را که اصرار دارد پزشک را عوض کند به تقویم پزشک دوم می‌برد. اگر آن ساعت پر باشد، سیستم ساعت بعدی را نشان می‌دهد و دفتر کسی دوخطه نمی‌شود. ظهر مدیر می‌بیند پزشک پوست غیبت بالاتری دارد و تصمیم شیفت اضافه از همان گزارش است.

نتیجه

خط تلفن برای کار فوری آزادتر شد، چون معاینه عادی از سایت گرفته می‌شود. ساعت دو بار فروخته نمی‌شود و غیبت کمتر شد، چون یادآوری سیستمی است.

درمانگاه هنوز شلوغ می‌شود. شلوغی‌اش همان روز در گزارش هست، نه بعد از اینکه صف از در گذشته. ظرفیت چیزی است که تقویم نشان می‌دهد، نه چیزی که منشی به خاطر دارد.